برای انتخاب موضوع دلخواه روی آن کلیک کنید

در غیر اینصورت کلیه اشعار به نمایش در می آید

اشعار طنز

اشعار عاشقانه

اشعار اجتماعی

اشعار مذهبی

اشعار عباس میرابیان (میراب)

مقالات و مطالب متفرقه

فهرست کلیه اشعار وبلاگ

سلام علیکم

اگه فکرمیکنید آدم پاستوریزه ای هستید این شعر رونخونید چون مطابق قوانین اروپا این شعر  ۱۸- است اروپای شرقی ۱۶- و ایران کلیه سنین -

ماجرائی از سربازی - نبراس میرابیان

سرباز بودیم وجوان اطراف شهراصفهان

من با دوتا از دوستان بودیم آن شب پاسبان

یک ساعت ازشب رفته بودو ساحل زاینده رود

از لابلای بوستان نزدیک بیشه ناژنان

یکباره نوری شد پدید و ناگهان شد ناپدید

بیدار کردم دوستان هم اصغر و هم کامران

جستی بزد اصغر زخواب و گشت دنبال خشاب

ازترس آنجا کامران آبی شد از زیرش روان

گفتم تامل کن ببین شاید که باشد یک کمین

گفت اصغر این آدمکشان هستند آنجا بی گمان

حتما"کسی را کشته اند اینجا جسد آورده اند

فردا ببینی بی گمان یک کشته بی نام و نشان

گفتم که از شر دور شو امشب بیا و کور شو

سودی ندارد داستان و آخرش باشد زیان

اما در آن شب گفتگو اصلا" نشد در گوش او

می گفت من تا پای جان در راه امنم جان فشان

رفتیم نزدیک محل او از میان من از بغل

رفتیم تا نزدیک آن دیدیم آنجا یک ژیان!!!!

آهسته و گاهی شدید بالا و پائین می پرید

آنجا فنر های ژیان مانند مرد تارزان!

اصغر به دستش آجری آنگاه مثل تندری

بشکست درهای ژیان و رازهائی شد عیان:

آقا و خانم چشمها بیرون زده از پلکها

مانده میان ترس جان و کردن عورت نهان!!!!!!!

اصغر کشید او را برون بیچاره بختش شد نگون

فریاد میزد الامان و الامان و الامان

سرکار قربا قدت قربان آن پیراهنت

یک لحظه از کارت بمان تا من بگویم داستان

تا نیم ساعت بی عدد می زد به او مشت و لگد

من ایستادم در میان گفتم: نکن با او چنان

گفتم: که بر گو قصه ات شاید که سر شد غصه ات

گفت : این زن من در ژیان از ترس مانده از بیان!!!!

سی سال او را شوهرم او نیز باشد همسرم

اما زبخت شوممان گشتیم ما بی خانمان

دارم اجاره یک اتاق و صد ترک دارد به طاق

همراه فرزندانمان هستیم آنجا بچه جان

تو هم اگر بودی پسر این خاک می کردی به سر

بهر جلای جسم و جان می آمدی در بوستان

از شرم ساکت گشتم و از جا بلندش کردم و

گفتم: که ای بی خانمان دارد خدائی آسمان.....

این قصه باشد واقعی شاید که در یک موقعی

دیدی تو ماشین ژیان یاد آر از آن بی زبان....

شاعر زبانت تند شد آهنگ نانت کند شد

ای ناشناس بی نشان برکش تو زیپ این دهان

                       نبراس میرابیان 

صفر رفت و محرم رفت اما باز هم شام است

سر هر کوچه و هر مسجدی یک عکس بر بام است

بنازم من به این سوراخ هر کس عشق آن دارد

که نامش را کند در آن و در رویای فرجام است

بخار معده ی هر کس که بالا زد به مغزش زد

خودش را نامزد کرده ولی اندیشه اش خام است

شنیدم یک نفر می گفت من قدرت نمی خواهم

ولی تکلیف این خدمت برایم وحی و الهام است

یکی پنهان بگیرد دست محرومان ولی قبلش

تمام خلق می فهمند کار حاج بهرام است

بساط وعده ها پهن است در هر جشن و مهمانی

به ظاهر خنده و بوسه ولی سودای ارقام است

یکی از وام می گوید یکی از راه و از جاده

یکی هم وعده اش افزونی داروی حمام است !!

تمام جنگ ها و صلح ها در پرده و پستو

فقط یک مشت کاغذ پاره سهم مرد ناکام است

برای مردم بی کار و بی تفریح شهر ما

بساط نامزدبازی فقط تفریح ایام است

شنیدم دختر همسایمان هم نامزد کرده

من او را می نویسم دختری خوشرو و خوشنام است

                                   نبراس میرابیان

دوما"عید قربان و غدیر باهم دیگه مبارک

سوما"این هم عیدی بنده حقیر بلا تقصیر به همه ی دوستان:

من سوادم نمی کشد ای داد

که کنم این همه حساب زیاد

ای دمش گرم آنکه مارا کرد !!!

آشنا با شمردن اعداد

شاید او هم سوادش این حد بود

چون که میلیارد را ندادم یاد

لیکن اکنون وطن ترقی کرد

تا علم کرد برجک میلاد

دزدها منطبق بر این قانون

جیبهاشان شده بزرگ و گشاد

در عجب مانده ام که آقایان

از چه اینگونه گشته اند آزاد

ای بنازم به این عزیزانی

که به جان گوش داده حکم جهاد!!!

پس چه شد ناگهان به یکباره

دردش آمد یکی و زد فریاد!؟

حتما آن روز وقت تقسیمش

سهم آن شخص از قلم افتاد

اوهم آتش گرفت یک جایش!

از فشار درون به بادش داد.......

گفته بودند:کم زیادی گو

ما که گفتیم هر چه بادا باد

این زبان آخر از سر سرخی

کله ام را دهد به دست باد!

غم نخور آخرش در آن دنیا

یک خدائی نشسته در مرصاد.......

           روز بزرگداشت استاد شهریار و شعر و ادب فارسی گرامی باد

دلبری دارم کلاسش عالی است

                                   برق چشمش باعث بی حالی است

با قدمـــــهایش زند بر دل سه تار

                                   بوی عـــــــــطرش می رود تا سبزوار

قد او مـــــیلاد را شــــــرمنده کرد

                                   ابرهــــا را دیـــــدنش بارنـــــــده کرد

رنگ مویش رنگ خورشــــید جنوب

                                   روی ساحل می کند وقــــتی غروب

خنده های دلکشـــــش رویای من

                                   نیش او زهـــــــــری تر از صد پیر زن

صف کشیده عـــاشقان مثل قطار

                                   بی خبر می نامــــد او بی بند و بار

بگذر و بگذار او حسرت کش است

                                   یار ما انگور و او را کشـــمش است

بی خبر کارش گلایـه مندی است

                                   داستان گـــــربه و بو گنـــدی است

چــــون که چاقویش نمی برّد پنیر

                                    می کند بـــر ما ادای پنــــــــــد پیر

ای عــــــــــمو لیلا همان لیلا ولی

                                   کرده مــــــقدار کمی مـــــیزامپلی

بــــینیش با اینکه کار دکــتر است

                                   بهتر از مالم که مثل اشـــتر است

هیچ می دانی چرا کــرد این عمل

                                  تا شود شاید کمی بـــــــین الملل

داده موها از جــــــــلو بیرون کمی

                                 تا روابط خــــــوش کند با عــــالمی

دست در دســـــتان یاری می کند

                                 حس حسن همـــــجواری می کند

جامه تاز روی تـــــعمد تنگ نیست

                                 صرفه جوئی میکند این ننگ نیست

خاک عالم بر ســــــــر ما می کند

                                 عالمی را مست و شـــیدا می کند

نقطه چیــــــن الباقیش را خط بزن

                                جای آن ســــــنتور یا بــــــــربط بزن

من نمی دانم چرا خــــر می شوم

                                 آخرش ممنوع منبر می شوم .....

نمی دونم کدوم دست شکسته ای دیشب وانت نیسان عزیزم رو

سرقت کرد

هم نونمونو بند اورد هم شعرمونو نامرد انگار که یه تیکه از وجودمو

دزدیده

دعا کنین پیدا بشه اکه نه باید یه سوگنامه براش بگم

پیشاپیش از همدردیهاتون مرسی کثیر

فعلا بای....

دلبر مــــــن ظلم به من می کنی      

موی خودت را که فشن می کنی

سهم من ازعشق تو اس ام اسی

شمش طلا بـــرهمه برمن مسی

قسمت مـــــن ناز تــــــو و آه تـــــو

از پـــس این گوشی همراه تـــــو

مـــادر یـــــک عالمی و زن پــــدر

می شــــوی از بـهر من در به در

وای از ایــــــــن عاشق رایانه ای

مــــردم از این بوسه ی یارانه ای

کــاش کـــــه یک روز بهارت شوم

مــــور شوی مورچه خوارت شوم

عشق تو هم سهمیه بندی شده

سهـــــم دلم حبه ی قندی شده

قلب خــــودت پاک و شرفمند کن

عشق خودت صاف و هدفمند کن

ناز و ادا کــــم کن و فقدی بــــده

شک نــکن و بوسه ی نقدی بده

آی در آن بورس حراجش نـــــکن

مال مــــــــرا صرف خراجش نکن

دولت عشق است نکن کوچکش

می خرم امروز بـــــیا این چکش

باز از عشق تو حماسی شـــدم

خر شدم و باز سیاسی  شـــدم 

من که نبودم همه اش خواب بود

ایــــن اثــــر از یک عرق ناب بــــود

باده حرام است ولیکن سراست

حکمش ازاعدام کمی کمتراست               تقبل الله   

پشت یک لـــــبخند درد و غـــصه را پـــــنهان کنم

چـــــــــون تو هستی درکنارم غم ندارم بی گمان

می توانـــــــم با نگاهت ســـــــخت را آسان کنم

می تــــــوانم بال بــــگشایم روم تا آســـــــــمان

جــــای ماه بی رمق چــــــــــــشم تو آویزان کنم

می تـــــــوانم با دوای بوســـــــــــــه از لبهای تو

این تــب و درد غــــریب عـــــــشق را درمان کنم

می شود عــــــــــریان کنم تن از لباس خستگی

تا شــــنا در آب این دریـــــای بی پایان کــــــــنم

کاش می شــد سینه ات را می گشودم تا در آن

خویشـــتن را تا ابد کـــــنج قفس زنـــــــدان کنم

امشب از عـــــــشق تو خواهم مرد اما قبل از آن

مـــهلتی ده شــــکر این نعمت به آن رحمن کنم

((ناشناسی))بی نشان بودم که خواهم بعدازاین

خویش را با عــــشق تو بر عــــرش جاویدان کنم

آغــــاز روز هــــای خـــــوش روزگـــــــــار من

ای دســــــت مهربان تــــو با آن لــــــطافتش

آرام قـــلب ســـرکــش و بی اخـــــــــتیار من

رفــــتی بیا کـــه بـــه در شــــد ســــفید این

چــــشمان بی فـــــروغ پــــر از انـــــتظار من

زیــــبای مــن امـــید مـــن ای آفــــتاب و مهر

چــــشمت چراغ روشــــن شبهای تـــــار من

مــــــوسیقی کلام تـــــو اعجــــــــاز می کند

از ایـــن ترانه شــــد به جــــهان اعـــــتبار من

با یک نـــــگاه شعله زدی ســـــوختی مـــــرا

آتــــش زدی به زندگی و کسب و کــــــار من

والا مـــقام جای تـــو بالاتــــــر اســــــت لیک

یک دم حقیر کـــــــــن خود و بنشین کنار من

من ناشناس و شعر من املای عشق توست

ای شیخ و خواجه ی مــــن و ای شهریار من

خـــــدا درد زمـــین تــشنه را آیــــا نـــــمی داند؟

حـــکیمی گــفت : از فــرط  گــناهان بـــشر دیگر

خــــدا می خـــواهد از روی زمین رویش بـــگرداند

ولـــی من خــــــوب می دانم چرا بارا ن نمی بارد

خـــدا می داند امشب دختری در پارک می خوابد

و درد مــــادر تنهای او را خــــــوب می فـــــــهمد

که امــــشب هرچه می گردد نمی یابد نمی یابد

خــــــدا می داند امشب شوهر آن بخت برگشته

خــمار و زار و  ســـر گردان کـــنار جوی می نالد

به باران نان خشک خانه ی همسایه می خیسد

و چــــیزی را نــــمی یابد پـنـیـری روی آن مــالد

خــــدا اینجا خـــــدا آنجا خــــدا پنهان خـــدا پیدا

خــــدا داند که سقف خانه های مــا تــــرک دارد

خــــدا ســـوراخ پنهـــان درون کـــفش مـی بیند

زمـــین تــشنه مــی بیند ولـــی باران نمی بارد ....  

پشت چــــراغ قرمز این شــــهر پر خروش

آمد کــــــــنار پنجره یک بـــــچه گل فروش

آقا بیا و گل بخــــر از من گـــــــــرسنه ام

من بار فقر مادر و خـــواهر کشم به دوش

آهنگ جالبیست چــــــــــــه باحال می زند

بگذار لحظه ای بدهـــــــــم من ترانه گوش

گفتم بیا کـــــنار من و خـــــــوب گوش کن

ای جلوه ی نداری و ای مرد سخت کوش

آمد نشست و چنـــــــد گل از او خریدم و

خوشحال بودم از کــــرم خود به ژنده پوش

تا ســـبز شد چــــراغ تشکر نمود و گـفت:

باشد همیشه زندگیت غـــــرق عیش ونوش

ناگــــاه دیــــدم او که برفـــــتست با خـودش

بردســـــت کیـــف پــول من و حاصل فــروش

مــبهوت و مـــات مانده کــجا رفت آن پــــسر

از بـــوقهای پشــــت سرم آمـــدم به هـــوش

گــــفتم : نـزن تـو بـوق که از دســت این دلم

چـــون رادیـــات مــــغز من آورده است جـــوش

فــــــــردا هــــمین کـــــــــــلاب ددان دریــده اند

آنسوی جبهه نــــــور چـــــراغ هـــــدایت است

آنهــــا بــــرای خامشیش صـــــف کشیـــده اند

آن کودکان تشنــــــــــــه کنار شـــــــــط فــرات

ســــیراب گشتگان بــــــــه آب دو دیـــــــده اند

امشب حریم شـــــــــاه شهـــــــیدان کــــــربلا

از اشک خویش سرمه به چشمان کشیده اند

فـــــــردا قیامتیست بــــــــه صــــــــحرای کربلا

گـــــــــویا به صور وقــــــت خطائی دمــیده اند

....

مرد آهسته در دکـــــــــان بست                         

                 رفت وپشت رل ماشین بنشست

راه افتاد به ســــــــــــــوی منزل

                 تاکند روز خــــــــــــــودش را کامل

همسرش مـــــنتظرش در خانه

                 می زند موی ســــــرش را شانه

می کند پنجره را بــــــاز و نگاه

                  می نماید زن مــــــشتاق به راه

باد آرام شــــــــــب زیبائیست

                 وای امشب چه شبی رویائیست

مرد هم توی ترافــــیک غروب

                  می شود باز اســــــیر و مغلوب

عابران در گذر از هر دو طرف

                  می دویدند پی کـــــــار و هدف

خواست قدری به جلوتر برود

                  ناگهان دید کــــسی می گذرد

خانم از راه گــــــذر کرد ولی

                 با خودش بــــرد از آن مرد دلی

کردباگوشه ء چشـــمش نازی

                 مرد هم باخــت دلش در بازی

شصت پا تا نوک مـــــوها لرزید

                تا که آن عشوهء شیرین رادید

دوسه متری پی اورفت وسپس

              نقطه چین شرح نمی گویم بس

...

ساعتی بعد پس از سیری کام

               خوردن گوشت از آن ذبح حرام

راهی منزل خود شـــد آن مرد

              خسته بی حوصله باگامی سرد

زن که پرسید:عزیزم دیر است

              گفت ذهنم همه جا درگیر است  

صبح تاشب پی یک لقمهءنان

                  می دوم گـــــیر نده خانم جان

شمعم و خاطر تو می سوزم

                  خسته ام خسته تر از هر روزم

...

رفت مرد و به اتاقش خوابید

                  عشوه و نــــــاز زنش را نخرید

زن پتو بر تن مـــردش انداخت

                 نظری بر تن ســـردش انداخت

گفت بی چاره گرسنه خوابید

                  بعد هم خم شد و اورا بوسید

...

سوخت نامرد از آن بوسهءگرم

                  تا سحرکردعرق از سر شرم               

...

برگزار شد

به من هم زنگ زدند گفتند بیا . همایش برگزار شد خیلیها شعر خوانی کردند الحق والانصاف شعرهای

زیبائی هم خوانده شد اما نمی دانم به لطف حروف الفبا که اسم و فامیل ما همه اش آخر میشود یا به

لطف وقت کم یا قسمت نوبت ما نشد شعر بخوانیم

به هر حال ضرری که نداشت کلی هم استفاده کردیم اول اینکه کلی شعر گوش دادیم دوم اینکه خیلی از

دوستان را که خیلی وقت بود ندیده بودیم دیدیم دوتا معذرت خواهی گیرمان آمد یکی خصوصی و یکی

عمومی وازهمه مهمتر اینکه ظهر نهار یک چلو مرغ خوردیم  جای شما خالی

حالا آن دوتا شعری که قرار بود بخوانم ولی نخواندم را برایتان می نویسم  خیلی ممنون ........

دوفیلم با یک بلیط - نبراس میرابیان (ناشناس)                              

یک روز رفتم سینما تـــــــــــا بـــــــــــــا هنر حالی کنم

این قلب و روح خســــــــــــته را از درد و غم خالی کنم

یک فیلم عشقی بود امـــــــــــــا صــــف آن خیلی بلند

من هم نمی آمد خوشـــــــــــــــــم از داستانهای چرند

یک فیلم دیگر بود امــــــــــــــــــــــا محورش بود اعتیاد

تا دیدم اســـــمش را بدهکاری هـــــــــــمه آمد به یاد

در سینمای دیگــــــــری یک فیلم بـــــــا موضوع جنگ

این فیلم بهتر بـــــــــــــود از معشوقه و دود و سرنگ

آرام و خلوت بود هـــــــــــم در گیشه و هم سالنش

از درد بی کاری نـــــــــــــــگهبان لاک می زد ناخنش

رفتم درون سالنــــــــــــــــــش تاریک بود و بس خنک

چندین نفر آنجا مــــــــــــــــــــثال خار در دشت نمک

تا فیلم شد آغاز مــــــــــــــــن محو تماشایش شدم

با هر شهیدی شاهـــد و هم رزم و هم پایش شدم

اما ردیفی آنـــــــــــــــــــــــــــــطرفتر بود بزم دیگری

یک جفت آدم داشــــــــــــــــــــتند انگار عزم دیگری

گفتم نگاهم را نرو آن ســــمت عیب است ای پسر

شاید که بر هم محرمــــــــــند و نیست انگاری دگر

اما مگر می شد که از آن صـــــــحنه ها غافل شوم

گاهی به نقش پرده و گاهی به این سو می شدم

آنجا حلالم کن بیا تا مــــــــــــــــــن ببوسم روی تو

اینجا گذر شــــــــــد بوسه و قربان آن ابــــــروی تو

آنجا به خشم و کین پر از خــــــون پیکر سرباز شد

اینجا به ناز و غــــــــــــمزه ای دستار از سر باز شد

آنجاتنفس می دهد یــــــــــــــک یار بر همسنگرش

اینجا شبیهش صحنه ای .بـــــــــــرگرد دیگر ننگرش

آنجا در آغوش رفیقی جــــــــــــسم بی جان و رمق

اینجا هم آغوشی و من از شــــــرم می کردم عرق

..........

بایک بلیط آنجا دو تـــــــــــــــــا کردم تماشا من ولی

ای کاش می رفتم هـــــــــــــمان در سینمای اولی !

------------------------------------------------------------------------------------------------

شب وسکوت ... - نبراس میرابیان (ناشناس )

شب و شکوت و صدای زنی که می خواند

زنی که ناله و آهش به نوحه می مـــــــاند

نشسته خسته و در دست عکس دلدارش

به موج خاطره ها غــــــــرق گشته افکارش

ســــــــلام حاجی بی کعبه و منای مـــــن

نشسته ای و کـــــــــنارت پری به جای من

عجول بودی و رفـــــــــتی و طاقتت یک ماه

ببین تو طاقت چشمم هـــــنوز مانده به راه

رها نمودی و رفتی مــــــــــــــــرا تک و تنها

تو رفتی و مـــــن و دل ماندم غــــــــم دنیا

در آن زمانه که رفتی بــه سوی دشت بلا

مرا تو وعده نمــــــــودی بری به کرب و بلا

عزیزم از تو چه پنهان . بهـــارقسمت شد

گمان کنم که دعای تــــــو استجابت شد

چه دیر بود ولی وعـــــــــده سفر حق بود

چرا که قول تو از مــــــــــــنبعی موثق بود

یکی یکی و جدا سر نوشـــــت ما این بود

من و خیال تـــو ماه عسل چه شیرین بود

سفر به شــــــــهر حسین و زیارت عباس

سعادتی ابـــــــــــــدی بود و آخر احساس

منی که از قِبَلَت داشـــــــــــت ادعا بسیار

در آن میانه بشد پــــــاک از خودش بی زار

من از غریبی زینب چـــــــــه خوب فهمیدم

بدیدم آنچه کـــــه تـــــا آن زمان نمی دیدم

گلایه ای بنمودم شهید شـــــــــــــد شوهر

نمانده بر سر من ســــایه ای از آن همسر

نداشنیدم از او بی خــــــبر چه می خوانی

که سایه اش به سرت هست و تو نمیدانی

مکن گلایه از ایـــــــن درد و بشنــــو از زینب

کشید رنج و به زاری نــــــــــمی گشاید لب

اگر شهید تو با یک گــــــــلوله جان را باخت

به روی جسم شهیدم که اسب دشمن تاخت

یقین کـــــــــــــه وقت وداع تـــــــو بود در مدفن

ولی وداع مــــــــــــــــن و او به وقت جان کندن

اگر شهید تو را دوســـــــــــــــــــــتان وی بردند

سر برادر من بر فـــــــــــــــــــــــــــراز نی بردند

چه گویمت که نخواهـــــی بفهمی احساسم

در آن زمان که بشـــــــــد قطعه قطعه عباسم

کدام ناله بکاهـــــــــــــــــــــــــــد غم علی اکبر

چگونه با تو دهم شـــــــــــــــــــرح مسلخ اصغر

شنیده ای که چه سان گـــــشت قاسمم داماد

بجای هلهله با اشــــــــــــــــــــــک و ناله و فریاد

.....

شب وســــــــــکوت و صدای زنی کــــه می نالد

زنی که دیگــــر از این پس بـــــــه خود نمی بالد

طلوع روز جدید آسمان چـــــــــــــه غمناک است

برای عکس شهیدی کـــــــــز اشک نمناک است

چشم و ابروی تو دیشب فتنه برپا کرده بود

شهر دل را مــــــــرکز آشوب و بلوا کرده بود

 دختر جادوگر این سحری که بر ما کرده ای

مرده را جنباند ، انگاری مســـیحا کرده بود

 نیش بر دل زد زبانــــــت مار بود انگار ، نه

اژدهائی از عصا دســتان موسی کرده بود

 ترسي از آهم نـــداری لااقل از حق بترس

آدم آدم بود اگــــــر او ترس عقبی کرده بود

 یونس از قهر الهی شد گـــــــــرفتار نهنگ

چون که آن پیغمبر حق،ترک اولی کرده بود

 هر که از روهــــــــای زیبا روی گرداند بدان

او دغل بازاست و این ازعشق حورا کرده بود

 آرزوی جنت و حور و قصورش در ســر است

ما نمائیم آنچـــه را بابای زهـــــــرا کرده بود

 النکاح سنتی گفـــت و بـــــــــه قربان لبش

نصف دین را با همین یک جمله احیا کرده بود

 روزی از کارت پشیمان می شوی آن روز من

می کنم کاری که یوســـف با زلیخا کرده بود

پـسری داشـــت درد بـی درمان        مــادرش بــود دائـــما نــالان

 هـرچه دکتر در ایـن ولایت بود        هـمـگی رای  داده  بر سرطان

 چـنـد روزی اگـر خـدا خـواهـد         مرگ او را دهـد مجال و امان

 مـادرش چـاره ای نـدیـد مـگــر         مـتـوسـل شـدن به شاه ضمان

 مـگـر او را شـفا دهـد از غـیب         هـشـتمین اختر زمین و زمان

 بـا دعـا و ســلام راهــی کــرد          گوشه ی جان به مشهد جانان

 آب در دست و اشک در چشمان         هردوراریخت پشت پای جوان

 پــسر امــا نـبـرد فــرمــانــش          بـردش از راه سـسـتـی ایمان

 دل مادر به بوسه ای خوش کرد         درسرش داشت حیله ای پنهان

 مــن کــه ایــن چند روز دنیایـم         می روم عشق و حال با یاران

 دسـت در دسـت یـار راهی شـد         سوی ساری ورشت ولاهیجان

 روزهارا بگشت و شب تا صبح         در بـغـل داشت سینه ی جانان

 هفته ای رفت و موعد برگشت         جـانـمـازی خـریـد از تهـران

 دکـتـرش تـا دو بـاره او را دیـد         سجده ای کردو گفت یا سبحان

 پــسـر از هـوش رفت تا فـهمید         که مرض گشته بی دوا درمان

 دیـد در خـواب وقت بی هوشی         چهره ی آن امـام(ع) را خندان

 گـفـت بـا او چـرا چـنیـن کردی         بـا مـن پـای تا به سر عصیان

 پـاسـخـش داد اشـک یـک مـادر         می کـند دفع مکر صد شیطان

 التماس دعا

افـتـاده سـوار خـنــده دار اسـت         چـــون بـارش بـــرف در بهار است

ایـن آمـــدنــت چـــه ســــود دارد         وقـتــی کــه تـو را هـزار یار است

دل را بــــه جـــوانــیـــم ربـــودی          حالا چـه کـنـم که دل نـزار است

عــقــل آمــد و رهــبـر دلـم شـد          دیگر سر او به کسب و کار است

ایــن قــاطر خــوش رکــاب دیروز           امـروز نــه مــال حــمل بار است

صــبحی کــه به آن امـید بستی           اکنـون شبـهی ز شـام تار است

ایـن دخـتـر دل کـه بـود مـستـور           حــالـا بــــه تـهـــوع ویــــار است

بـیـهـوده نــزن بـــه هـیـزم آتـش          ایـن کـاسه ء آب بـی بـخار است

آنکس کـه بـه ریل خیره می شد          امــروز ســــوار بــر قــطـار است

تــریــاک دو چـشـم هـرزه ات را          آنکس بـخرد کـه بـس خمار است

آنـروز کـــه مـثـل گــل تـنـت بــود        گـفـتی کـه حریف مـن هزار است

حـالـا کــه گــلـاب تـو گــرفـتــنــد        بــر آیــنــه ات بــسی غـبـار است

افـتـاده ای و نـگیــرمــت دســت        افـسـوس که زنـدگـی قـمار است

دیشب به خوابم آمدی . ای کـــــــاش بیداری نبود

ای کاش بعد از شام عشق این صبح تکراری نبود

چشم تو مستم می کند .فکر تو مدهوشم .ولی

ای کاش بــعد از مســتیش آزار هشـــــــیاری نبود

من با خیال عشــــق تو تا آســــــمان کردم سفر

ای کاش باران ســــــقوط از ایــــن سبکباری نبود

بیماری فکرت مــــرا تا مــــرز مــــردن می بـــــرد

ای کاش نسیان چـــاره ی این کهنه بیماری نبود

رفتی گــــرفتارم من و کاش ایــن گـــذار زندگــی

راه خلاصی از تــــو و بــــند گــــرفــــتاری نــــبود

من ناشناس عاشقم عمریست عاشق بوده ام

ای کاش غیر از عاشقی دراین جهان کاری نبود 

جمعه شخصی به خانه مهمان بود          مـــیزبانــــش ولـی پریــشان بود

هـــــیچ چــــــیزی نــــــبود در خـانه          مــــرد از دعوتـــش پـشیمان بود

زن نــگاهــش بـــه مــطبخ خـــالی           و زبــــانـــش ز غــــصه نـالان بود

مــرد بـر گرد خویــش مـــــی گردید           چــون پــرنـده ای کـــه زندان بود

زن کناری نشست و با خود گفت :           کاش امـــــــروز عــــید قربان بود

مــرد پرسید : ها ؟ جــــوابش داد :          پی مگیرش که جمله هذیان بود

یا علـــــی گفت پس زجا برخاست           چــون امـیدش به مرد مردان بود

رفــــــت انــــــدر اتاق دیــــــــــگر که           یــــک النگــو به گـنجه پنهان بود

مــــرد گفتش : خـــــدا بـــــــیامرزد            پــــــدرت را کــــه مرد میدان بود

پــــس الــــنگو گــرفـت و خارج شد            مــــرد درحـــالتی که خندان بود

لــــــیک درهــــای بــــسته ی بازار            بــر امـــیدش چو خـط بطلان بود  

دســـت خالی به خانه اش رو کرد            خانه گم کرده بس که حیران بود

زد کلـــیدش به خــــانه ی دگــــری            او نـــدانــــست مـــال جیران بود

تا کــــه فـــــهـمـیـد بـا تـعـجب دید             مــرد دزدی که تـــــوی دالان بود

دزد تـا او بــدیــد پـــــنـهـان شــــد             بــه خـیالش که صاحب خان بود

گــــفت : بـا دزد بــه کــــجا جـانــا             کـــــی بــلا از بـــلا گــــریزان بود

باعجعجب گفت پس تو هم دزدی             بــه خــــیالـــم که مرد دیوان بود

پاســــخش داد با صـــــدائی کـــه             مــثل رعــدی به وقت طوفان بود

دزد خـــــود تـــــوئــــی و بـــابـایت              کـه یــقین او رئـــیس دزدان بود

دزد افـــتــــاد پــــیش او بـــــرخاک              چون مریضی که فکر درمان بود

مــــن غــــلط کـــردم و پــشیمانم              همــه اش کارهای شیطان بود

مــــرد فـــکری بـه سر زدش یکدم              کــــه بـــه آن پـیشتاز رندان بود

گفت :یک شرط دارد این بخشش             عـفو بـی شــرط کار رحمان بود

از مــن ایــن قــطعه طــــلا بستان              مـــثل زرگـــر کــه توی دکان بود

صـــــد هــزار این طلا بــیـرزد لیک              بــــهر تـــو بـــه نـــیمی ازآن بود

دزد بــیــچـــاره هــم از او بــــخرید              چــون بــهای خــلاصی جان بود

بـــعد گفـتش : بـــرو ولــی این را               تـو بــدان سـرقت از گناهان بود

بـعـد هــم بـــرون شـــد از خــانـه               قــــــــصـد او خـــریــــدن نان بود

رفــــت امـا بـه سـر زدش یک دم               فـکـر بـکـری کــه کـار وجدان بود

راه کـــــج کـــــرد ســـوی امـنـیـه               چـون امیدش به دست آنان بود

شــرح داد و بــــگـفـت با غـــــصه               قـصـه اش را به آن که دربان بود

گـفـتـش : اینجا کـمی تامـل کن               چـاره ی تـو بــدست سروان بود

بــی تـامل بــه نـزد خود خواندش               آن رئیسی که تــوی بـنیان بود

چــــون درون اتـــــاق شــــد ناگـه               روحــــش از کــالــبـد گریزان بود

بـــــا تــــعــجــب بــدیـــد واویـــــلا                دزد آنــــجـــا جــناب سروان بود

ســـــاعــــتی بــــعد با تعجب دید               مـــــرد خـــود را درون زندان بود . . .