فکر معقول بفرما گل بی خار کجاست

بازمســـتان سـاز مـستی مـی زنند     هوشیاران جــــمله دستی می زنند

بر افق این سرخی خورشید نیست     آتــشی بـرمـلک هســـتی می زنند

ایـن عـــجب بــین عــابدان گاو را     حـرف از یـــکتا پرستی می زنند

مـردمـــــــان دروطــــن آواره را      مـثل حـــیوان چوبدسـتی می زنند

حق پرستان را ببین در گوشه ای     لاف حــق و حق پرستی می زنند

دسـته دسـته پـشت هـم آمـاده مرد     جمله حـرف از تنگدستی می زنند

چشمشان این جوی خون را دیده و    بـاز سـاز خـود پـرسـتی می زنند

                                                          . . .

جمعه شخصی به خانه مهمان بود          مـــیزبانــــش ولـی پریــشان بود

هـــــیچ چــــــیزی نــــــبود در خـانه          مــــرد از دعوتـــش پـشیمان بود

زن نــگاهــش بـــه مــطبخ خـــالی           و زبــــانـــش ز غــــصه نـالان بود

مــرد بـر گرد خویــش مـــــی گردید           چــون پــرنـده ای کـــه زندان بود

زن کناری نشست و با خود گفت :           کاش امـــــــروز عــــید قربان بود

مــرد پرسید : ها ؟ جــــوابش داد :          پی مگیرش که جمله هذیان بود

یا علـــــی گفت پس زجا برخاست           چــون امـیدش به مرد مردان بود

رفــــــت انــــــدر اتاق دیــــــــــگر که           یــــک النگــو به گـنجه پنهان بود

مــــرد گفتش : خـــــدا بـــــــیامرزد            پــــــدرت را کــــه مرد میدان بود

پــــس الــــنگو گــرفـت و خارج شد            مــــرد درحـــالتی که خندان بود

لــــــیک درهــــای بــــسته ی بازار            بــر امـــیدش چو خـط بطلان بود  

دســـت خالی به خانه اش رو کرد            خانه گم کرده بس که حیران بود

زد کلـــیدش به خــــانه ی دگــــری            او نـــدانــــست مـــال جیران بود

تا کــــه فـــــهـمـیـد بـا تـعـجب دید             مــرد دزدی که تـــــوی دالان بود

دزد تـا او بــدیــد پـــــنـهـان شــــد             بــه خـیالش که صاحب خان بود

گــــفت : بـا دزد بــه کــــجا جـانــا             کـــــی بــلا از بـــلا گــــریزان بود

باعجعجب گفت پس تو هم دزدی             بــه خــــیالـــم که مرد دیوان بود

پاســــخش داد با صـــــدائی کـــه             مــثل رعــدی به وقت طوفان بود

دزد خـــــود تـــــوئــــی و بـــابـایت              کـه یــقین او رئـــیس دزدان بود

دزد افـــتــــاد پــــیش او بـــــرخاک              چون مریضی که فکر درمان بود

مــــن غــــلط کـــردم و پــشیمانم              همــه اش کارهای شیطان بود

مــــرد فـــکری بـه سر زدش یکدم              کــــه بـــه آن پـیشتاز رندان بود

گفت :یک شرط دارد این بخشش             عـفو بـی شــرط کار رحمان بود

از مــن ایــن قــطعه طــــلا بستان              مـــثل زرگـــر کــه توی دکان بود

صـــــد هــزار این طلا بــیـرزد لیک              بــــهر تـــو بـــه نـــیمی ازآن بود

دزد بــیــچـــاره هــم از او بــــخرید              چــون بــهای خــلاصی جان بود

بـــعد گفـتش : بـــرو ولــی این را               تـو بــدان سـرقت از گناهان بود

بـعـد هــم بـــرون شـــد از خــانـه               قــــــــصـد او خـــریــــدن نان بود

رفــــت امـا بـه سـر زدش یک دم               فـکـر بـکـری کــه کـار وجدان بود

راه کـــــج کـــــرد ســـوی امـنـیـه               چـون امیدش به دست آنان بود

شــرح داد و بــــگـفـت با غـــــصه               قـصـه اش را به آن که دربان بود

گـفـتـش : اینجا کـمی تامـل کن               چـاره ی تـو بــدست سروان بود

بــی تـامل بــه نـزد خود خواندش               آن رئیسی که تــوی بـنیان بود

چــــون درون اتـــــاق شــــد ناگـه               روحــــش از کــالــبـد گریزان بود

بـــــا تــــعــجــب بــدیـــد واویـــــلا                دزد آنــــجـــا جــناب سروان بود

ســـــاعــــتی بــــعد با تعجب دید               مـــــرد خـــود را درون زندان بود . . .   

 

 

هیزم ازعشق و شراری از لب لعل آفرید       واندر آن آتش دلم را همچنان اسپند زد

آن کبوتر را که عمری در هــوا آزاد بود       با دو دانه گندم ازمهر ووفا در بند زد

تلخ بود و بد زبان اما به یک شب ناگهان     معجزی از غـیب آمد بر زبانش قـند زد

چون کویری بودم و مرداد گوئی در تنم       رحمتش بر پیکر من برفی از اسفند زد

قـــــربان قــــد نازت وقــــربان نگاهت       

               صــد شعرفرو مانده به دیوان نگاهت

گالیله غلط گفت زمین دردوران است       

              دوران همه درگــــردش کیوان نگاهت

              عابد به نــماز ایستد و ســجده گذارد         

              من ســـجده به تو آرم و ایوان نگاهت

              تو مسجدی و قبله ای و صومعه ودیر        

              دینــم تو وایمان مــــــن ایمان نگاهت

              کافرشدم ازعشقت وترسم به قیامت        

              ســــــوزند مرا از غـــم حرمان نگاهت

              یا شاید از اقبال من و رحمت رحمــن        

              بخـــــــشند مرا خاطر احسان نگاهت

دیده گریان وعـــجب حال غریبی دارم   

دردلــــــم بار دگر شوق حبیبـــــی دارم

باز فـــردا شـــود آدینــه و من منتظرم   

بـــــــهر دل وعــده دیدار طبیبـــــی دارم

نازهـا میـــــــکند و باز از او ناز کــشم    

خوش به حالم که ازاین نازنصیبی دارم

نیک دانــم نبود غــــافل از احــوال دلم     

بـه وفـــــاداریش ایمان عجیبــــی دارم

چون مسیحاست که همراه شودبایارم    

هوس مــــیخ شدن روی صلیبی دارم

صبحگاهــــان بروم باز صـــدایش بزنم    

منکه با خاک رهش الفت و طیبی دارم 

 صبح آدینه چه جمعی برودسوی حرم   

من دراین عشق ببین چند رقیبی دارم

دل ما هـم که درونش جـنگ است

آخر جــــنگ به این نکته رسید  

هرکه زیباست دلش ازسنگ است

گو برو فکر شــب و سرما کن   

هر که از گـــفته مـا دلتنــگ است

عشـق بازی ندهـد نان ونمک    

خانه ام بهر خودم هـم تنگ است    

آخرش رفــته خـودش باز آیــد     

او که اکنون به هوای جنگ است